Η θεομηνία... επαναλαμβάνεται

Τετάρτη 6 Νοεμβρίου και η Αττική βρίσκεται από τις ξημερώματα στον κλοιό της κακοκαιρίας. Οποία σύμπτωσις όμως! Σαν σήμερα, πριν από 52 χρόνια, τα ξημερώματα της Δευτέρας 6ης Νοεμβρίου 1961 θεομηνία έπληξε την Αθήνα και δεκάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε περιοχές της δυτικής Αττικής, κυρίως στο Μπουρνάζι.

Σύμφωνα με όσα αναφέρει το http://meteorologiko.blogspot.gr:

«Μέσα σε τρείς ώρες οι τεράστιοι όγκοι νερού των ποταμών Κηφισού, Ιλισσού να έχουν κατακλύσει τις περιοχές Νέα σφαγεία Αθηνών, θησείο, Μπουρνάζι, Αιγάλεω, Νέα Λιόσια Μοσχάτο, Ν .Φάληρο, Κοκκινιά και Άγιο Ιωάννη Ρέντη.

» (...) Το αποτέλεσμα της πλημμύρας ήταν να πνιγούν περισσότεροι από 40 άνθρωποι,  να τραυματιστούν 300, να καταρρεύσουν 400 (κυρίως) μικρά σπίτια, να μείνουν άστεγες πάνω από 500 οικογένειες και να πλημμυρίσουν πάνω από 4000 οικήματα».

Πηγή: http://meteorologiko.blogspot.gr/2013/11/6-1961.html

Η Αθήνα του 19ου αιώνα

Οδός Ερμού

Από τους ταξιδιωτικούς οδηγούς μέχρι τους επίσημους οδηγούς της πόλης που έχουν εκδώσει κατά καιρούς φορείς όπως ο Δήμος Αθηναίων σε συνεργασία με το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, η Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ. καταλαμβάνει παντού και πάντα τη συντριπτική πλειοψηφία των σελίδων. Ο 19ος αιώνας της πόλης εξαντλείται συνήθως στις τρεις σελίδες που καταλαμβάνει η Τριλογία της Πανεπιστημίου –άντε και σε μια σύντομη αναφορά στα ανάκτορα του Όθωνα. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Ιστορικός Λεωνίδας Καλλιβρετάκης στη σχετική έκδοση του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, «η Αθήνα του Περικλή μας είναι περισσότερο γνωστή απ’ όσο η Αθήνα του Κωλέττη και του Τρικούπη».

Διαβάστε περισσότερα στο: http://www.in2life.gr/features/notes/article/271610/mia-volta-sthn-athhna-toy-19oy-aiona.html
Πηγή: www.in2life.gr





Η Λεωφόρος Αμαλίας ονομαζόταν και Οδός Βουλεβαρίου, από το ευρωπαϊκό «Βουλεβάρτο», καθώς ήταν ο δρόμος του απογευματινού περιπάτου.


Η οικεία του Ερνέστου Τσίλλερ


Το μέγαρο Κυριακούλη Μαυρομιχάλη (Αμαλίας 8 και Ξενοφώντος) που τώρα στεγάζει τα γραφεία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Αθήνα


Το παλιό χρηματιστήριο (Πεσμαζόγλου 1)


Μέγαρο Βούρου (Σταδίου 19-21 και Χρήστου Λαδά), αυτό που κάποιοι ανεγκέφαλοι και το χειρότερο ανιστόρητοι αποφάσισαν να κάψουν μαζί με τον πρώτο κινηματογράφο της Αθήνας, το Ατικόν.


Μέγαρον του Άντον Πρόκες Φον Όστεν (Φειδίου 3), οικεία του Αυστριακού πρέσβη που έχει περιγραφεί και από τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν


Μέγαρον των Ιλισσίων, νυν Βυζαντικό και Χριστιανικό Μουσείο (Βασιλίσσης Σοφίας 22) πρώην κατοικία της Δουκίσης της Πλακεντίας, κατά κόσμον Σοφία ντε Μαρμουά Λεμπρέν.


Εθνικό Τυπογραφείο (Οδός Σταδίου)


Το Μέγαρο της Εθνικής Τράπεζας (Αιόλου και πλατεία Κοτζιά) όπως ήταν το 1845 με την οικεία Δομνάνδου στα αριστερά και το ξενοδοχείο «Αγγλίαν» στα δεξιά, τα οποία ενοποιήθηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα από τον Γάλλο αρχιτέκτωνα Τρουμ.


Το υπουργείο Εξωτερικών (Βασιλίσσης Σοφίας 5), πρώην μέγαρο Ανδρέα Συγγρού σε σχέδια του Ερνέστου Τσίλλερ


Μέγαρο Σταθάτου (Βασιλίσσης Σοφίας 31), που αποτελεί μέρος του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης

Πηγή: www.in2life.gr

Διαβάστε περισσότερα στα:
http://www.in2life.gr/features/notes/article/271610/mia-volta-sthn-athhna-toy-19oy-aiona.html
http://www.eie.gr/archaeologia/gr/chapter_more_9.aspx
http://www.biblionet.gr/book/185227/%CE%91%CE%B8%CE%AE%CE%BD%CE%B1

Παλιές γειτονιές της Αθήνας

Η Ηρώ Κουνάδη επιμελήθηκε για το in2life.gr ένα πολύ όμορφο κείμενο για τις γειτονιές της παλιάς Αθήνας, ονομασίες που τείνουν να ξεχαστούν και άλλες την προέλευση των ονομασιών τους δεν γνωρίζουμε.



Δουργούτι: Απλούστερα γνωστό και ως «τα προσφυγικά του Νέου Κόσμου», είναι η γειτονιά πίσω από το Intercontinental της λεωφόρου Συγγρού. Θα την αναγνωρίσετε εύκολα από τις γιγάντιες εργατικές πολυκατοικίες που χτίστηκαν την δεκαετία του ’60, για να αντικαταστήσουν τα (άνευ αποχετεύσεως, νερού και ρεύματος) παραπήγματα που στέγαζαν από το 1922 τους πρόσφυγες από τη Σμύρνη. Μια πολύ ωραία φωτογραφική βόλτα στο Δουργούτι έχει εδώ το blog του Πιγκουίνου. [http://pigkouinos.blogspot.gr/2013/07/blog-post_11.html]

Γεράνι: Αυτό που οι περισσότεροι εξ ημών αποκαλούμε «τα δρομάκια κάτω από την Ομόνοια», και πιο συγκεκριμένα το τρίγωνο που περικλείουν οι οδοί Επικούρου, Ευριπίδου, Αθηνάς και Πειραιώς. Πήρε το όνομά του από τους μικρούς γερανούς που χρησιμοποιούσαν οι παλιοί Αθηναίοι για να αντλούν νερό από τα πηγάδια που βρίσκονταν εδώ. Περισσότερες ιστορίες από το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του Γερανίου εδώ. [http://www.in2life.gr/delight/goingout/article/267213/gerani-allazontas-to-gketo-ths-athhnas.html?singlepage=1]

Χαυτεία: «Δεν ζη κανείς εις τας Αθήνας αν δεν περνά μίαν τουλάχιστον ώραν την ημέραν εις τα Χαυτεία» γράφει ο Γρηγόριος Ξενόπουλος στην «Εφημερίς» τον Ιούλιο του 1913. Η γειτονιά που πήρε το όνομά της από το καφενείο του Ιωάννη Χάφτα (και άρα έπρεπε να γράφεται Χαφτεία, αντί του Χαυτεία που επικράτησε) αντιστοιχεί αρχικά στα τετράγωνα της Πατησίων από την οδό Βερανζέρου μέχρι τη Σταδίου. Σήμερα, το όνομα χρησιμοποιείται για το κομμάτι της Αιόλου ανάμεσα στην Πανεπιστημίου και τη Σταδίου (ή, για να το θέσουμε απλούστερα, τα τετράγωνα γύρω από το καφεκοπτείο του Λουμίδη). [http://www.paliaathina.com/gr/pages/341/eis-ta-xayteia.html]



Τζιτζιφιές: Η γειτονιά που παλιότερα λεγόταν «Αράπικα» απλώνεται εκεί όπου η Παραλιακή διασταυρώνεται με την λεωφόρο Θησέως. Πήρε το όνομά της από τα ομώνυμα δέντρα που φύτρωναν στην γειτονιά –η οποία κάποτε ήταν ολόκληρος συνοικισμός: το 1955 είχε 2.843 κατοίκους. Υπήρξε θρύλος τη δεκαετία του ’70 για τα νυχτερινά κέντρα όπως η Νοσταλγία. [http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%B6%CE%B9%CF%84%CE%B6%CE%B9%CF%86%CE%B9%CE%AC]



Αέρηδες: Κι όμως, είναι και επίσημα όνομα γειτονιάς –το ποιας γειτονιάς υποθέτουμε το μαντεύετε εύκολα: εκείνης γύρω από το Λουτρό των Αέρηδων. Τόσο επίσημα, που αναφέρεται και στο Google Map της Αθήνας. Κατά την περίοδο της βασιλείας του Όθωνα, εδώ ήταν το κέντρο της πόλης, με την κεντρική αγορά και τον στρατώνα όπου στρατοπέδευε ο βαυαρικός στρατός. Το 1904 με Βασιλικό Διάταγμα «περί αλλαγής ονομάτων τοποθεσιών» η γειτονιά μετονομάσθηκε σε συνοικία Αδριανού, όνομα που δεν επικράτησε ποτέ. Και ακόμα…

Σούρμενα: Είναι η γειτονιά του Ελληνικού πάνω από την λεωφόρο Βουλιαγμένης. Πήρε το όνομά της από τους πρόσφυγες από την Σούρμενα του Πόντου που εγκαταστάθηκαν εδώ το 1922.

Θυμαράκια: Η γειτονιά γύρω από την ομώνυμη πλατεία, η οποία είναι επίσημα γνωστή ως πλατεία Αθανασίου Διάκου. Βρίσκεται ανάμεσα στα Σεπόλια, τον Λόφο Σκουζέ και την Πλατεία Αμερικής, κάτω από τις γραμμές του τραίνου. 

Μυκονιάτικα: Τι νομίζατε, ότι υπάρχουν μόνο «Αναφιώτικα»; Τα Μυκονιάτικα είναι γειτονιά των Αγίων Αναργύρων, πολύ κοντά στη λεωφόρο Κηφισού. Υποθέτουμε ότι περιττεύει να εξηγήσουμε από πού πήραν το όνομά τους.

Γούβα: Είναι η «γούβα» ανάμεσα στις λεωφόρους Ηλιουπόλεως και Βουλιαγμένης. Αν έχετε κατέβει από το Παγκράτι την Υμηττού με κατεύθυνση προς Νέο Κόσμο, σίγουρα μπορείτε να μαντέψετε από πού πήρε το όνομά της.

Μπύθουλας: Μπούθουλα ή Μπύθουλα ονόμαζαν οι παλιοί Αθηναίοι μια γειτονιά του Κολωνού, όπου λίμναζαν στάσιμα νερά σε ξεροπόταμο. Το όνομα της γειτονιάς όπου έμενε η Μαντάμ Σουσού κάνει ωραία ηχητική αντίθεση με τον Βούθουλα, τη γειτονιά δίπλα στην Αγία Φωτεινή. Σε αντίθεση με τον Μπύθουλα, τα νερά του Βούθουλα ήταν τρεχούμενα: Εκεί βρισκόταν μια λιμνούλα στα νερά της οποία κατέληγε ένας μικρός καταρράκτης. Η λαϊκή φράση «ο Βούθουλας κι ο Μπούθουλας» χρησιμοποιούταν για να εκφράσει διαφορετικότητα –όπως λέμε «λαός και Κολωνάκι».

Διαβάστε περισσότερα στο: http://www.in2life.gr/features/notes/article/303006/geitonies-palias-athhnas-apo-ta-hafteia-sto-doyrgoyti.html
της Ηρώς Κουνάδη
Πηγή: www.in2life.gr 

Πέθανε ο Γάλλος συγγραφέας Ζεράρ Ντε Βιλιέ

Η σειρά «SAS» έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, έχει πουλήσει περισσότερα απο 100 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως

Απεβίωσε σε ηλικία 83 ετών στο Παρίσι ο γάλλος συγγραφέας Ζεράρ Ντε Βιλιέ, δημιουργός των διάσημων μυθιστορημάτων της σειράς SAS, «από επιπλοκές μίας νόσου από την οποία υπέφερε χρόνια». Τη δυσάρεστη είδηση ανακοίνωσε σήμερα μέσω Twitter ο δικηγόρος του, Ερίκ Μορέν. "Επιθυμία του ήταν ο θάνατός του να ανακοινωθεί με αυτόν τον τρόπο», διευκρίνισε στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Μορέν. Ο γάλλος συγγραφέας γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1929 στο Παρίσι και έγινε παγκοσμίως διάσημος χάρη στη σειρά κατασκοπευτικών μυθιστορημάτων SAS, με πρωταγωνιστή τον περίφημο Αυστριακό πρίγκηπα και πράκτορα της CIA, Μάλκο Λίνγκε - «με τα χρυσά μάτια». Επί 50 χρόνια, ο ντε Βιλιέ έγραφε 4 με 5 βιβλία τον χρόνο, τα οποία γίνονταν αμέσως μπεστ-σέλερ σε όλο τον κόσμο. "Τα βιβλία είναι παράξενα υβρίδια: ευπώλητa μυθιστορήματα λαϊκής κατανάλωσης, τα οποία χρησίμευαν επίσης σαν βάσεις πληροφοριών για κατασκοπευτικές ομάδας ανά τον κόσμο...» γράφουν οι New York Times. « O Ντε Βιλλιέ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του «καλλιεργώντας» πράκτορες και διπλωμάτες, οι οποίοι έδειχναν να απολαμβάνουν το γεγονός ότι η ζωή και η δράση τους παρουσιαζόταν - καμουφλαρισμένη - σε δημοφιλέστατα μυθιστορήματα..." Τα βιβλία του Ντε Βιλλιέ συχνά περιείχαν πληροφορίες γύρω απο τρομοκρατικές δράσεις, κατασκοπείες και πολέμους οι οποίες δεν είχαν εμφανιστεί ποτέ άλλοτε. Η σειρά "SAS» έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, έχει πουλήσει περισσότερα απο 100 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως και βρίσκεται στις πρώτες θέσεις της λίστας των μπεστ-σέλερ όλων των εποχών, δίπλα στον Τζέιμς Μπόντ του Ιαν Φλέμινγκ. Επίσης, η SAS είναι η σειρά με τη μεγαλύτερη διάρκεια η οποία έχει ποτέ γραφτεί απο έναν συγγραφέα. Πηγή: http://www.kathimerini.com.cy/index.php?pageaction=kat&modid=1&artid=152617#.UnOTtyZHsyw.twitter

Δέκα χρόνια από το μεγάλο τραύμα στην «Αθλητική Ηχώ»

Πάνε δέκα χρόνια! Ήταν 31 Οκτωβρίου του 2003 όταν οΚλεομένης Γεωργαλάς έφυγε από κοντά μας ξαφνικά. Ο θάνατός του έβαζε την«Αθλητική Ηχώ» σε άλλες ράγες. Όχι πως η προηγούμενες, εκείνες που πορεύτηκε ο Κλεομένης, είχαν εξασφαλισμένο πέρασμα από τις Συμπληγάδες τωντεράστιων προβλημάτων. Αλλά αυτές, οι νέες ράγες, μετά τα πρώτα χιλιόμετρα σε λειμώνες ευφορίας, μπήκαν στην κατηφόρα και οδηγούσαν με νομοτελειακή συνέπειαστον γκρεμό – και περί το τέλος στον εκχυδαϊσμό μιας ιστορικής έκδοσης.
Το πρωτοσέλιδο αυτό, με ημερομηνία 1η Νοεμβρίου 2003, ήταν το πιο εύκολο τεχνικά (ως μονοθεματικό) και το πιο δύσκολο ψυχικά, από τα πολλά που στήσαμε με τον Γιώργο Σαλλιών στην (καλλι)τεχνική επιμέλεια. Τα χέρια ήταν βαριά, το μυαλό περισσότερο. Μας πήρε ώρες. Κυριολεκτικά ώρες. Από τις πολλές που χρειάστηκαν για να χωρέσει στο μυαλό μας η απώλεια. Και μαζί οισυνέπειες για τη συνέχεια.

Διον. Βραϊμάκης

Πηγή: http://harddog-sport.blogspot.gr/2013/10/blog-post_31.html

Μα τι είναι αυτό το Χάλογουιν;

Το Χάλογουιν (Halloween) γιορτάζουν σήμερα, 31 Οκτωβρίου, αρκετές χώρες του δυτικού κόσμου. Μια γιορτή που θα μπορούσε να πει κανείς ότι μοιάζει με τις δικές μας Απόκριες με θεματολογία περισσότερο... θρίλερ. Συνδυάζει χριστιανικά και παγανιστικά στοιχεία σε σημείο.. παραλογισμού καθώς στην ουσία πρόκειται για την Γιορτή των Αγίων Πάντων, η οποία εορτάζεται με μάγισσες και δράκουλες! Για αυτόν ακριβώς τον λόγο ορισμένες δυτικές εκκλησίες δεν αποδέχονται το Χάλογουιν, την ίδια στιγμή που το γιορτάζουν Κέλτες Νεοπαγανιστές. 

Από που προέρχεται η ονομασία 

Η Ημέρα των Αγίων Πάντων γιορτάζεται από τη δυτική Εκκλησία κάθε 1η Νοεμβρίου. Στα σύγχρονα αγγλικά λέγεται All Saints' Day, ενώ στην - ας την πούμε - αγγλική καθαρεύουσα λέγεται All Hallows (ακόμα και Hallowmas). Από το 1556 αρχίζει να συναντάται το Halloween ως ονομασία εξαιτίας κυρίως των Σκωτσέζων ως ιδιόμορφη προφορά του All-Hallows-Even, δηλαδή το βράδυ πριν την Ημέρα των Αγίων Πάντων.

Οι ρίζες της γιορτής 

Οι παγανιστικές ρίζες της βρίσκονται κατά μία θεωρία στις γιορτές προς τιμήν της Πομόνα, της ρωμαϊκής θεάς των φρούτων και των καρπών, ή κατά μία άλλη στην Παρεντάλια, τη Γιορτή των Νεκρών. Από τον 8ο αιώνα μΧ συνδέεται άμεσα με την αρχαία κέλτικη γιορτή Σάουιν (Samhain) που σηματοδοτεί το τέλος της καλοκαιρίας και την έναρξη των προετοιμασιών για την έλευση της βαρυχειμωνιάς. Κοινό σημείο αναφορά όλων αυτών των εορτών ήταν η ημερομηνία τους: τελευταία ημέρα του Οκτωβρίου και πρώτη του Νοεμβρίου. 

Κατά την Μεσαίωνα όλες αυτές οι γιορτές μπήκαν στο χωνευτήρι των θρησκειών και των πολιτισμών με αποτέλεσμα να προκύψει ένα καινούργιο έθιμο που άρχισε να ανθίζει στην Σκωτία και την Ιρλανδία με τους Άγγλους Προτεστάντες να μην το προτιμούν. Το μεταναστευτικό κύμα Σκωτσέζων και Ιρλανδών προς τη Βόρειο Αμερική τον 19ο αιώνα μετέφεραν το έθιμο στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Έτσι τα... γογγύλια μετατράπηκαν σε κολοκύθες (ο καθένας πορεύεται με ό,τι έχει!) στα γνωστά πλέον φαναράκια που συμβολίζουν τις ψυχές στο καθαρτήριο.

  

Trick or treat? 

Το θέμα των Ψυχών είναι αυτό που έχει προσδώσει τον «τρομακτικό» χαρακτήρα στο Halloween. Τα μικρά παιδιά ντυμένα μάγισσες, ζόμπι, σκελετοί κ.ο.κ. πηγαίνουν από πόρτα σε πόρτα, ρωτώντας: «Κέρασμα ή ξεγέλασμα;» (Trick or treat?). Η συνήθεια αυτή ξεκίνησε τον Μεσαίωνα όταν οι φτωχοί ανήμερα του Hallowmas (1 Νοεμβρίου) χτυπούσαν την πόρτα σε γειτονικά σπίτια και έλεγαν ευχές για την Ημέρα των Ψυχών με αντάλλαγμα φαγητό. 

Τα μήλα και οι κολοκύθες είναι η πρωταγωνιστές των εδεσμάτων της γιορτής. Είναι άλλωστε η εποχή της συγκομιδής τους. Καραμελωμένα μήλα, κολοκυθόπιτες, ψωμί από κολοκύθα αλλά και καραμελωμένο ποπ κορν είναι στο μενού. Στην Ιρλανδία, ειδικότερα, αρέσκονται στο να φτιάχνουν ένα είδος σταφιδόψωμου (Barmbrack), στην Αγγλία φτιάχνουν Bonfire toffee (σε συνδυασμό με τη Νύχτα του Γκάι Φωκς) αλλά και Soul cakes, το κέικ των ψυχών. 

Πυξίδα © Πέννυ Μπροτζάκη e-mail:pyksida.gr@gmail.com

Πηγή: http://pyxida.pblogs.gr/2013/10/ma-ti-einai-ayto-to-halogoyin.html

Το κρυφό μήνυμα στο ρολόι του Αβραάμ Λίνκολν!

Στις 13 Απριλίου του 1861, ο Ιρλανδός μετανάστης και ωρολογοποιός Τζόναθαν Ντίλον, που εργαζόταν στα κοσμηματοπωλεία M.W. Galt and Co, επισκεύαζε το ρολόι του τότε Προέδρου των ΗΠΑ, Αβραάμ Λίνκολν. Εκείνη την ώρα έμαθε για την επίθεση στο Fort Sumter, μία επίθεση που άλλαξε τα πάντα και αποτέλεσε την αφορμή για έναν τραγικό πόλεμο, αποτέλεσμα του οποίου ήταν η διαίρεση του έθνους. Και αυτή είναι η αρχή της ιστορίας μας …

Μετά από 45 χρόνια, ο Ντίλον αποφάσισε να μιλήσει στην εφημερίδα New York Times και να ομολογήσει τι έκανε όταν άκουσε την είδηση …Έτσι, ο 84χρονος πια ωρολογοποιός ανακοίνωσε ότι όταν έπεσε η πρώτη βολή, ξεβίδωσε το καντράν του ρολογιού και με ένα αιχμηρό αντικείμενο έγραψε το δικό του μήνυμα. Σύμφωνα με τον Ντίλον κανείς δεν είχε δει μέχρι εκείνη τη στιγμή την επιγραφή. Και θα αργούσε …

Κάποια στιγμή, το Εθνικό Μουσείο της Αμερικανικής Ιστορίας, που φιλοξενούσε το ρολόι του πρώην Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, θέλησε να μάθει αν η ιστορία του ωρολογοποιού ήταν αληθινή. Αρκετά χρόνια αργότερα. Το 2009. Τη χρονιά που η χώρα γιόρταζε τα 200 χρόνια από τη γέννηση του Λίνκολν. Μετά από συνεννόηση με τον τρισέγγονο του Ντίλον, συμφώνησαν να ανοίξουν το ρολόι. 

Ήταν Τρίτη πρωί. Το μουσείο ήταν γεμάτο δημοσιογράφους και κάμερες, αλλά επικρατούσε απόλυτη ησυχία. Καθώς πλησίαζε η ώρα της αποκάλυψης, ο επιμελητής του Μουσείου, Harry Rubenstein, εμφανίστηκε και ακούμπησε το ρολόι σε έναν πάγκο.

Ο κοσμηματοπώλης  George Thomas καθόταν στη μέση του μικρού δωματίου, μπροστά από τον πάγκο. Κρατούσε κάτι μικροσκοπικά κατσαβίδια. Έσκυψε και άρχισε να επεξεργάζεται το ρολόι. Λίγο πριν απομακρύνει το καντράν, γύρισε στους παρευρισκόμενους και είπε: “Η στιγμή της αλήθειας”. Το μήνυμα ήταν εκεί!

“Jonathan Dillon
April 13-1861
Fort Sumpter [sic] was attacked by the rebels on the above date J Dillon
April 13-1861
Washington Thank God we have a government
John Dillon”

“Τζόναθαν Ντίλον 
Απρίλιος 13-1861
Το Fort Sumpter [sic] δέχτηκε επίθεση από τους αντάρτες την προαναφερθείσα ημερομηνία 
Τζ. Ντίλον
Απρίλιος 13-1861
Ουάσιγκτον δόξα τον Θεό έχουμε κυβέρνηση
Τζον Ντίλον”

Αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Ντίλον δεν θυμόταν ακριβώς τι είχε γράψει. Στην εφημερίδα είχε πει “The first gun is fired. Slavery is dead. Thank God we have a President who at least will try” (“H πρώτη βολή. Η δουλεία πέθανε. Δόξα τον Θεό έχουμε έναν πρόεδρο ο οποίος τουλάχιστον θα προσπαθήσει”.).

Ένα μήνυμα που δεν άλλαξε την ιστορία, αλλά φαίνεται να έφερε γούρι στον Λίνκολν, που το κουβαλούσε κατά τη διάρκεια του πολέμου, χωρίς να το ξέρει! 

Ένα μήνυμα από άλλη εποχή! Που παρέμεινε κρυμμένο για περίπου 150 χρόνια!

Πηγή: PATHFINDERΣυντάκτης: Αρόη Αθανασοπούλου